در آمدن دندان بالای لثه

در آمدن دندان بالای لثه، که در علم دندانپزشکی به آن رویش نابجا (Ectopic Eruption) گفته می شود، یک ناهنجاری رشدی است. در این حالت، دندان به جای قرار گرفتن در موقعیت صحیح خود در قوس دندانی، در محلی غیر طبیعی، مانند قسمت بالایی لثه، رویش می کند. این مشکل اغلب برای دندان های نیش فک بالا رخ می دهد. دکتر کاظم دالایی متخصص ارتودنسی، با تشخیص دقیق علت این مشکل و با استفاده از روش های پیشرفته، می تواند این دندان ها را به آرامی به جایگاه اصلی خود هدایت کند.

این درمان نه تنها به زیبایی لبخند کمک می کند، بلکه از بروز مشکلات جدی تر در آینده نیز جلوگیری می نماید. یک درمان موفق در این زمینه می تواند به طور قابل توجهی تاثیر ارتودنسی بر چهره را با ایجاد تقارن و هماهنگی در لبخند، بهبود بخشد. دکتر دالایی با درک کامل از پیچیدگی های این نوع درمان، طرح درمانی جامعی را ارائه می دهد که سلامت دندان ها و بافت های اطراف را در اولویت قرار می دهد.

فرم مشاوره آنلاین

نام و نام خانوادگی

شماره تلفن

نیاز به چه خدماتی دارید؟

به چه خدماتی نیاز دارید؟مشاورهرزرو نوبت

روز مورد نظر برای مراجعه:

روز مورد نظر برای مراجعه:شنبهیکشنبهدوشنبهسه شنبهچهارشنبهپنجشنبه

پیغام

ارسال درخواست

در آمدن دندان بالای لثه به چه معناست؟

در آمدن دندان بالای لثه وضعیتی است که در آن یک دندان دائمی، مسیر رویشی طبیعی خود را دنبال نکرده و در موقعیتی خارج از قوس دندانی ظاهر می شود. این موقعیت معمولا در ارتفاع بالاتری از لثه و گاهی به سمت گونه یا لب است. این پدیده می تواند برای هر دندانی رخ دهد، اما به طور شایع برای دندان نیش فک بالا اتفاق می افتد. دندان نیش به دلیل اینکه یکی از آخرین دندان های جلویی است که رویش می کند، ممکن است با کمبود فضا برای قرارگیری در جایگاه صحیح خود مواجه شود.

این ناهنجاری رویشی نه تنها یک مشکل زیبایی محسوب می شود، بلکه می تواند بر عملکرد کل سیستم جونده نیز تاثیر منفی بگذارد. دندانی که در موقعیت نادرست قرار دارد، به درستی تمیز نمیشود. این امر خطر پوسیدگی و بیماری لثه را برای خود دندان و دندان های مجاور افزایش می دهد. علاوه بر این، در آمدن دندان بالای لثه می تواند در بایت بیمار تداخل ایجاد کرده و منجر به سایش نامتعارف سایر دندان ها شود.

تشخیص و درمان به موقع این مشکل، به ویژه در سنین رشد، از اهمیت بالایی برخوردار است. نادیده گرفتن این وضعیت می تواند منجر به نهفته شدن کامل دندان در استخوان فک یا آسیب به ریشه دندان های مجاور شود. درمان معمولا شامل یک رویکرد تیمی با همکاری متخصص ارتودنسی و گاهی جراح فک و صورت است.

علل اصلی در آمدن دندان بالای لثه

دلایل متعددی می توانند باعث شوند که یک دندان مسیر رویشی خود را گم کرده و دچار در آمدن دندان بالای لثه شود. شناسایی علت اصلی، به متخصص در تدوین بهترین طرح درمانی کمک می کند. در ادامه به شایع ترین این علل اشاره می شود.

• کمبود فضا: این شایع ترین علت است. اگر فک بیمار کوچک باشد یا دندان های دیگر فضای زیادی را اشغال کرده باشند، دندان آخر (معمولا نیش) فضای کافی برای رویش نخواهد داشت. این وضعیت ناشی از شلوغی دندان‌ ها است.
• عوامل ژنتیکی: استعداد ابتلا به این ناهنجاری می تواند در برخی خانواده ها بیشتر باشد.
• مسیر رویشی غیر طبیعی: گاهی اوقات جوانه دندان دائمی از ابتدا در موقعیت نادرستی در استخوان فک قرار گرفته است.
• باقی ماندن دندان های شیری: اگر دندان شیری در زمان مناسب نیفتد، می تواند مسیر رویشی دندان دائمی جانشین را مسدود کند.
• وجود دندان های اضافه یا کیست: وجود ساختارهای غیر طبیعی در مسیر رویشی می تواند مانع از حرکت صحیح دندان شود.
• ضربه به فک در دوران کودکی: ضربه به دندان های شیری می تواند به جوانه دندان دائمی زیرین آسیب رسانده و مسیر رویشی آن را تغییر دهد.

عواقب و مشکلات ناشی از در آمدن دندان بالای لثه

نادیده گرفتن مشکل در آمدن دندان بالای لثه می تواند منجر به بروز عوارض و مشکلات متعددی برای سلامت دهان و دندان بیمار شود. این عوارض با گذشت زمان می توانند پیچیده تر و درمان آن ها دشوارتر گردد. یکی از اصلی ترین مشکلات، به خطر افتادن سلامت دندان های مجاور است. دندانی که در مسیر اشتباهی حرکت می کند، می تواند به ریشه دندان های کناری فشار آورده و باعث تحلیل یا آسیب دیدن آن ها شود. این آسیب گاهی می تواند به حدی شدید باشد که منجر به از دست رفتن دندان های سالم مجاور گردد.

از نظر زیبایی، وجود یک دندان در بالای لثه، ظاهر لبخند را به شدت تحت تاثیر قرار می دهد و می تواند باعث کاهش اعتماد به نفس فرد، به ویژه در نوجوانان شود. از نظر عملکردی نیز، این دندان ها معمولا هیچ نقشی در جویدن ایفا نمیکنند. علاوه بر این، تمیز کردن این دندان ها و نواحی اطراف آن ها بسیار دشوار است. این امر خطر تجمع پلاک، پوسیدگی دندان در ارتودنسی و همچنین التهاب لثه را به شدت افزایش می دهد.

در برخی موارد، اگر فضای کافی برای هدایت این دندان به داخل قوس دندانی وجود نداشته باشد، ممکن است به عنوان یک دندان نهفته در استخوان باقی بماند. دندان های نهفته خود می توانند منجر به تشکیل کیست، عفونت یا آسیب به ساختارهای مجاور شوند. به همین دلیل، درمان به موقع این ناهنجاری برای جلوگیری از این عوارض جدی، امری ضروری است.

روش های تشخیص در آمدن دندان بالای لثه

تشخیص دقیق وضعیت دندانی که دچار در آمدن دندان بالای لثه شده، اولین و مهمترین قدم برای یک درمان موفق است. این تشخیص توسط متخصص ارتودنسی و با استفاده از روش های مختلفی انجام می شود.

• معاینه بالینی: متخصص با مشاهده دهان بیمار، موقعیت دندان، میزان بیرون زدگی و وضعیت لثه اطراف آن را ارزیابی می کند.
• لمس کردن (Palpation): با لمس کردن لثه، می توان موقعیت تقریبی تاج دندان نهفته یا در حال رویش را در زیر بافت نرم مشخص کرد.
• رادیوگرافی پانورامیک (OPG): این رادیوگرافی یک تصویر کلی از تمام دندان ها و فک ها ارائه می دهد و برای ارزیابی اولیه موقعیت دندان و رابطه آن با دندان های مجاور بسیار مفید است.
• رادیوگرافی پری اپیکال: این عکس های کوچک، جزئیات دقیق تری از دندان مورد نظر و ریشه دندان های مجاور را نشان می دهند.
• رادیوگرافی بایت وینگ: برای بررسی وجود پوسیدگی در دندان های مجاور استفاده می شود.
• سی تی اسکن با پرتوی مخروطی (CBCT): این روش پیشرفته، یک تصویر سه بعدی دقیق از موقعیت دندان، مسیر رویشی و رابطه آن با ساختارهای حیاتی مانند سینوس و اعصاب فراهم می کند. استفاده از ارتودنسی دیجیتال و این تصاویر، دقت درمان را به شدت افزایش می دهد.

چرا دندان نیش بیشتر دچار این مشکل می شود؟

دندان نیش فک بالا، به طور خاص، بیش از هر دندان دیگری مستعد در آمدن دندان بالای لثه یا نهفته شدن است. دلایل متعددی برای این موضوع وجود دارد. اصلی ترین دلیل به زمان بندی و مسیر رویشی پیچیده این دندان مربوط می شود. دندان نیش یکی از آخرین دندان های دائمی است که در قوس دندانی رویش می کند. این رویش معمولا در سنین ۱۱ تا ۱۳ سالگی اتفاق می افتد. در این زمان، بیشتر دندان های دیگر جای خود را در فک گرفته اند. اگر به هر دلیلی، مانند کوچک بودن فک یا بزرگ بودن اندازه دندان ها، کمبود فضا وجود داشته باشد، دندان نیش به عنوان آخرین دندان ورودی، با یک فضای ناکافی مواجه می شود.

علاوه بر این، دندان نیش طولانی ترین مسیر رویشی را در بین تمام دندان ها دارد. جوانه این دندان در ابتدا در بالای فک و نزدیک به کاسه چشم تشکیل می شود. سپس باید یک مسیر طولانی و زاویه دار را به سمت پایین و جلو طی کند تا در جایگاه نهایی خود قرار گیرد. هرگونه مانع یا انحراف در این مسیر طولانی، می تواند باعث گم شدن راه و رویش نابجای آن شود. این موضوع، اهمیت ارتودنسی پیشگیری را نشان می دهد. با ارزیابی های به موقع در سنین پایین تر، می توان مشکلات احتمالی در مسیر رویشی دندان نیش را پیش بینی و از آن ها جلوگیری کرد.

دندان نیش نقش بسیار مهمی در زیبایی لبخند و عملکرد سیستم جونده دارد. ریشه بلند و قوی آن، این دندان را به سنگ بنای قوس دندانی تبدیل کرده است. به همین دلیل، متخصصان ارتودنسی تمام تلاش خود را می کنند تا این دندان ارزشمند را حفظ کرده و به جایگاه صحیح خود هدایت کنند.

گزینه های درمانی برای در آمدن دندان بالای لثه

رویکرد درمانی برای مشکل در آمدن دندان بالای لثه به عوامل مختلفی بستگی دارد. این عوامل شامل سن بیمار، موقعیت دقیق دندان، میزان فضای موجود و وضعیت دندان های مجاور است. متخصص ارتودنسی پس از یک ارزیابی کامل، بهترین گزینه را به بیمار پیشنهاد می دهد.

• هدایت رویشی (در سنین پایین): اگر مشکل در سنین پایین تشخیص داده شود، گاهی می توان با کشیدن به موقع دندان شیری و ایجاد فضا، دندان دائمی را به سمت مسیر صحیح هدایت کرد.
• ارتودنسی برای ایجاد فضا: در بیشتر موارد، علت اصلی، کمبود فضا است. در این حالت، ابتدا باید با استفاده از ارتودنسی ثابت، فضای لازم برای قرارگیری دندان در قوس دندانی ایجاد شود.
• اکسپوژر جراحی و اتصال براکت: پس از ایجاد فضا، جراح لثه یا فک، با یک جراحی کوچک، لثه روی تاج دندان را کنار زده و آن را نمایان می کند. سپس متخصص ارتودنسی یک براکت به آن متصل می کند.
• کشیدن دندان با نیروی ارتودنسی: پس از اتصال براکت، با استفاده از نیروی ملایم و کنترل شده از طریق کش ها یا فنرها، دندان به تدریج به سمت پایین و جایگاه اصلی خود کشیده می شود.
• کشیدن دندان: در موارد بسیار نادر که موقعیت دندان بسیار نامناسب باشد، ریشه آن کج باشد یا به دندان های دیگر آسیب جدی وارد کرده باشد، ممکن است کشیدن آن تنها گزینه باشد.

مقایسه روش های درمانی برای دندان رویش یافته بالای لثه

فرآیند گام به گام درمان ارتودنسی برای دندان بالای لثه

درمان ارتودنسی برای هدایت یک دندان که دچار در آمدن دندان بالای لثه شده، یک فرآیند دقیق و مرحله به مرحله است. این فرآیند نیازمند صبر بیمار و همکاری نزدیک بین متخصص ارتودنسی و جراح است. اولین قدم، مرحله تشخیصی و برنامه ریزی است. متخصص ارتودنسی با استفاده از رادیوگرافی های لازم، موقعیت دقیق دندان را مشخص کرده و طرح درمانی را تدوین می کند. در این مرحله، تمام جزئیات درمان، از جمله نیاز به کشیدن دندان برای ایجاد فضا، به بیمار توضیح داده می شود.

مرحله دوم، ایجاد فضای کافی در قوس دندانی است. این کار معمولا با استفاده از بریس های ثابت انجام می شود. متخصص با اعمال نیروهای ارتودنسی، دندان های دیگر را حرکت داده و فضای خالی لازم برای ورود دندان نابجا را فراهم می کند. این مرحله بسته به میزان شلوغی اولیه، می تواند چندین ماه طول بکشد. در برخی موارد، ممکن است کشیدن دندان برای ارتودنسی (معمولا دندان های آسیای کوچک) برای ایجاد فضای کافی ضروری باشد.

پس از ایجاد فضا، مرحله جراحی فرا می رسد. جراح با یک عمل سرپایی و با بی حسی موضعی، لثه روی تاج دندان را کنار می زند. سپس، متخصص ارتودنسی یک براکت کوچک به سطح نمایان شده دندان می چسباند. در نهایت، مرحله کشش و هدایت دندان آغاز می شود. با استفاده از کش ارتودنسی یا فنرهای مخصوص، نیروی ملایم و مداومی به دندان وارد می شود. این نیرو، دندان را به تدریج و در طی چندین ماه به سمت پایین و جایگاه نهایی خود در قوس دندانی هدایت می کند.

نقش جراحی در درمان در آمدن دندان بالای لثه

جراحی یک بخش ضروری و جدایی ناپذیر از فرآیند درمان بسیاری از موارد در آمدن دندان بالای لثه است. این مداخله جراحی که به آن اکسپوژر (Exposure) یا نمایان سازی گفته می شود، به متخصص ارتودنسی اجازه می دهد تا به دندان دسترسی پیدا کرده و آن را حرکت دهد.

• اکسپوژر (نمایان سازی): هدف اصلی جراحی، برداشتن بافت لثه و گاهی مقدار کمی از استخوان روی تاج دندان است تا سطح کافی برای چسباندن براکت فراهم شود.
• نوع جراحی: این عمل یک جراحی سرپایی و نسبتا ساده است که با بی حسی موضعی در مطب انجام می شود.
• همکاری تیمی: این جراحی توسط یک جراح لثه (پریودنتیست) یا جراح فک و صورت و با هماهنگی کامل متخصص ارتودنسی انجام می شود.
• اتصال براکت: در حین همان عمل جراحی، متخصص ارتودنسی یک براکت مخصوص به همراه یک زنجیر کوچک طلایی به سطح دندان می چسباند.
• بخیه زدن: سپس جراح، لثه را در اطراف براکت بخیه می زند به طوری که فقط زنجیر از لثه بیرون بماند.
• نقش ارتوسرجری: در موارد بسیار پیچیده که با ناهنجاری شدید فکی همراه است، ممکن است علاوه بر این جراحی کوچک، به جراحی بزرگتر فک نیز نیاز باشد.

طول دوره درمان برای دندان رویش یافته بالای لثه

یکی از نگرانی های اصلی بیماران، مدت زمان لازم برای درمان مشکل در آمدن دندان بالای لثه است. پاسخ به این سوال به عوامل متعددی بستگی دارد و از فردی به فرد دیگر متفاوت است. مهمترین عامل، موقعیت اولیه دندان است. هر چه دندان بالاتر و در وضعیت افقی تری قرار داشته باشد، مسیر حرکت آن طولانی تر و در نتیجه درمان زمان بر تر خواهد بود. سن بیمار نیز یک فاکتور مهم است. درمان در سنین پایین تر، یعنی در ارتودنسی نوجوانان، معمولا سریع تر از درمان در بزرگسالان پیش می رود.

میزان فضای مورد نیاز برای هدایت دندان نیز بر طول درمان تاثیر می گذارد. اگر نیاز به ایجاد فضای زیادی با حرکت دادن سایر دندان ها یا کشیدن دندان باشد، این مرحله خود چندین ماه به زمان کلی درمان اضافه می کند. سرعت پاسخ بیولوژیک بدن بیمار به نیروهای ارتودنسی نیز متفاوت است. در برخی افراد، دندان ها با سرعت بیشتری حرکت می کنند.

به طور متوسط، فرآیند کشیدن و هدایت خود دندان نابجا به داخل قوس دندانی، می تواند بین ۶ ماه تا بیش از یک سال طول بکشد. این زمان باید به زمان کلی درمان ارتودنسی برای مرتب کردن سایر دندان ها اضافه شود. بنابراین، کل طول درمان ارتودنسی برای این بیماران معمولا بین ۲ تا ۳ سال متغیر است. همکاری بیمار در حضور منظم در جلسات و مراقبت از دستگاه ها، نقش مهمی در جلوگیری از طولانی شدن بی مورد درمان دارد.

خطرات و عوارض احتمالی در آمدن دندان بالای لثه

اگرچه درمان ارتودنسی برای هدایت دندان رویش یافته بالای لثه بسیار موفقیت آمیز است، اما مانند هر فرآیند پزشکی دیگری، با ریسک ها و عوارض بالقوه ای نیز همراه است. این عوارض نادر هستند و با انتخاب یک متخصص ماهر، می توان آن ها را به حداقل رساند.

• تحلیل ریشه: اعمال نیروی بیش از حد یا در جهت نامناسب می تواند باعث کوتاه شدن ریشه دندان در حال حرکت یا دندان های مجاور شود.
• انکلیوز (جوش خوردن دندان به استخوان): در موارد نادر، دندان ممکن است به استخوان فک جوش بخورد و دیگر به نیروهای ارتودنسی پاسخ ندهد.
• آسیب به دندان های مجاور: در حین جراحی یا حرکت دندان، ممکن است به ریشه یا تاج دندان های کناری آسیب وارد شود.
• از دست رفتن سرزندگی دندان (نکروز): گاهی اوقات، عصب دندان در حال حرکت ممکن است آسیب دیده و نیاز به درمان ریشه پیدا کند.
• مشکلات لثه: ممکن است پس از قرار گرفتن دندان در محل نهایی، لثه اطراف آن از نظر ارتفاع یا ضخامت با دندان های دیگر هماهنگ نباشد.
• شکست درمان: در موارد بسیار دشوار، ممکن است با وجود تمام تلاش ها، امکان آوردن دندان به داخل قوس دندانی وجود نداشته باشد. این می تواند نتیجه یک ارتودنسی اشتباه یا پیچیدگی بیش از حد مورد باشد.

اهمیت تشخیص و درمان در آمدن دندان بالای لثه

تشخیص و درمان به موقع مشکل در آمدن دندان بالای لثه، کلید دستیابی به بهترین نتیجه با کمترین عوارض و هزینه است. بهترین زمان برای ارزیابی اولیه، در سنین ۷ تا ۹ سالگی است. در این سن، متخصص ارتودنسی می تواند با استفاده از معاینات بالینی و رادیوگرافی ها، مسیر رویشی دندان های نیش دائمی را پیش بینی کند. اگر علائمی از رویش نابجا مشاهده شود، می توان با اقدامات پیشگیرانه، از بروز مشکل جدی تر در آینده جلوگیری کرد.

این اقدامات که تحت عنوان ارتودنسی پیشگیری شناخته می شوند، می توانند بسیار ساده و موثر باشند. به عنوان مثال، اگر دندان نیش شیری بیش از حد در دهان باقی مانده باشد، کشیدن به موقع آن می تواند مسیر را برای رویش صحیح دندان دائمی باز کند. یا اگر کمبود فضای جزئی وجود داشته باشد، می توان با استفاده از دستگاه های ساده ای مانند وسیع کننده کام، عرض فک را افزایش داد. این اقدامات ساده می توانند از نیاز به درمان های پیچیده و جراحی در آینده جلوگیری کنند.

درمان این مشکل در سنین بالاتر، مانند ارتودنسی در سن بالا، نیز امکان پذیر است. اما معمولا پیچیده تر، طولانی تر و پرهزینه تر است. همچنین، ریسک عوارضی مانند انکلیوز در بزرگسالان کمی بیشتر است. بنابراین، توصیه اکید انجمن های ارتودنسی، انجام اولین معاینه ارتودنسی برای همه کودکان در سن ۷ سالگی است تا اینگونه مشکلات در مراحل اولیه شناسایی و مدیریت شوند.

هزینه درمان در آمدن دندان بالای لثه

هزینه درمان مشکل در آمدن دندان بالای لثه به دلیل ماهیت پیچیده و چند تخصصی آن، معمولا بیشتر از یک درمان ارتودنسی استاندارد است. این هزینه به عوامل متعددی بستگی دارد و نمیتوان یک مبلغ ثابت برای آن تعیین کرد. اولین بخش هزینه، مربوط به درمان جامع ارتودنسی با بریس های ثابت است. این هزینه خود بسته به نوع براکت های انتخابی (فلزی، سرامیکی) و طول دوره درمان متفاوت است.

بخش دوم هزینه، مربوط به مداخله جراحی برای اکسپوژر دندان است. این هزینه توسط جراح لثه یا فک و صورت دریافت می شود و به هزینه کلی درمان اضافه می گردد. پیچیدگی جراحی، بر روی این هزینه تاثیرگذار است. علاوه بر این، اگر نیاز به استفاده از ابزارهای کمکی خاصی مانند مینی اسکرو ارتودنسی برای ایجاد انکوریج (تکیه گاه) باشد، هزینه آن نیز به هزینه های کلی اضافه خواهد شد.

در نهایت، موقعیت جغرافیایی کلینیک و میزان تخصص و تجربه تیم درمانی (متخصص ارتودنسی و جراح) نیز بر هزینه نهایی تاثیرگذار است. با توجه به اینکه این درمان یک فرآیند طولانی است، اکثر کلینیک ها امکان پرداخت هزینه به صورت اقساطی را برای بیماران فراهم می کنند. بهترین راه برای اطلاع دقیق از هزینه ها، مراجعه برای یک مشاوره ارتودنسی کامل است تا طرح درمان و برآورد هزینه های هر مرحله به طور شفاف به بیمار ارائه شود.

بررسی تفاوت دندان نهفته و دندان با رویش نابجا

مشاوره درمان دندان نیش نهفته در شریعتی

کلینیک تخصصی دکتر کاظم دالایی، به عنوان یک مرکز پیشرفته در زمینه درمان ناهنجاری های پیچیده دندانی و فکی، خدمات تخصصی جامعی را برای درمان مشکل در آمدن دندان بالای لثه در شمال تهران ارائه می دهد. بیمارانی که با این چالش روبرو هستند، می توانند برای دریافت یک ارزیابی کامل و مشاوره دقیق به این مرکز مراجعه کنند. دکتر دالایی به عنوان یک متخصص ارتودنسی شمال تهران، با تجربه فراوان در مدیریت این موارد و با همکاری نزدیک با بهترین جراحان فک و صورت، بهترین و ایمن ترین طرح درمانی را به بیماران خود ارائه می دهد.

این کلینیک واقع در خیابان شریعتی، با بهره گیری از تکنولوژی های تشخیصی سه بعدی و روش های درمانی مدرن، موفقیت درمان و دستیابی به بهترین نتیجه ممکن را برای بیماران خود تضمین می کند.

خدمات کلینیک فوق تخصصی ارتودنسی دکتر کاظم دالایی

در این مرکز تخصصی، طیف کاملی از خدمات ارتودنسی با استفاده از مدرن ترین تجهیزات و تکنیک های روز دنیا برای بیماران در تمام سنین ارائه می شود.

• ارتودنسی ثابت: استفاده از براکت های فلزی، سرامیکی و دیمون برای اصلاح انواع ناهنجاری ها.
• ارتودنسی متحرک: طراحی و ساخت پلاک های متحرک برای درمان های پیشگیری و مشکلات جزئی.
• ارتودنسی نامرئی: درمان با استفاده از الاینرهای شفاف و سفارشی برای بیمارانی که به دنبال راه حلی زیبا هستند.
• ارتودنسی سرامیکی: براکت های همرنگ دندان که کمتر قابل مشاهده بوده و زیبایی بیشتری دارند.
• ارتودنسی دیمون: سیستمی پیشرفته با اصطکاک کمتر که می تواند به کاهش طول درمان کمک کند.
• ارتودنسی لینگوال: نصب براکت ها در پشت دندان ها برای یک درمان کاملا نامرئی.
• دستگاه های فانکشنال: استفاده از دستگاه های ویژه برای اصلاح ناهنجاری های رشدی فک در کودکان و نوجوانان.

نتیجه گیری

در آمدن دندان بالای لثه یک ناهنجاری رشدی است که نیازمند توجه و درمان تخصصی است. نادیده گرفتن این مشکل می تواند منجر به عوارض جدی مانند آسیب به دندان های مجاور، مشکلات بایت و به خطر افتادن زیبایی لبخند شود. درمان این وضعیت، که اغلب برای دندان های نیش رخ می دهد، یک فرآیند تیمی است که نیازمند همکاری نزدیک بین متخصص ارتودنسی و جراح است. با استفاده از روش های مدرن ارتودنسی، می توان این دندان ها را با موفقیت به جایگاه صحیح خود در قوس دندانی هدایت کرد.

تشخیص و مداخله زودهنگام، کلید دستیابی به بهترین نتیجه با کمترین پیچیدگی است. به همین دلیل، انجام اولین معاینه ارتودنسی در سنین کودکی برای همه افراد توصیه می شود. هدف نهایی درمان، نه تنها قرار دادن دندان در موقعیت صحیح، بلکه دستیابی به شکل صحیح قرار گرفتن دندانها روی هم و ایجاد یک سیستم جونده سالم، عملکردی و زیبا است. این درمان می تواند تاثیر بسزایی در بهبود کیفیت زندگی و اعتماد به نفس بیماران داشته باشد.

سوالات متداول

آیا در آمدن دندان بالای لثه دردناک است؟

خود فرآیند رویش نابجا معمولا دردناک نیست. اما دندان ممکن است باعث ایجاد ناراحتی یا زخم در داخل لب و گونه شود. درد اصلی، مربوط به فرآیند درمان ارتودنسی برای حرکت دادن دندان است که معمولا خفیف و قابل کنترل می باشد.

آیا همیشه برای درمان دندان بالای لثه نیاز به جراحی است؟

در اکثر موارد، به خصوص برای دندان نیش، بله. اگر دندان به طور کامل رویش نکرده یا بخشی از تاج آن زیر لثه باشد، برای چسباندن براکت نیاز به یک جراحی کوچک برای نمایان کردن آن است. درمان دندان نیش نهفته تقریبا همیشه به این جراحی نیاز دارد.

اگر دندان بالای لثه درمان نشود، آیا خودش به جای درست می رود؟

خیر، این اتفاق تقریبا هرگز رخ نمیدهد. دندانی که در مسیر اشتباهی رویش کرده، بدون مداخله درمانی نمیتواند به جایگاه صحیح خود بازگردد و با گذشت زمان، وضعیت پیچیده تر خواهد شد.

آیا امکان درمان در آمدن دندان بالای لثه با ارتودنسی متحرک وجود دارد؟

خیر، درمان این مشکل نیازمند اعمال نیروهای دقیق و کنترل شده در سه بعد فضایی است. این کار تنها با استفاده از دستگاه های ارتودنسی ثابت امکان پذیر است. ارتودنسی متحرک قدرت و کنترل کافی برای این حرکات پیچیده را ندارد.

آیا پس از درمان، احتمال بازگشت دندان به موقعیت قبلی وجود دارد؟

با استفاده صحیح و منظم از دستگاه های نگهدارنده (ریتینر) پس از اتمام درمان، احتمال بازگشت بسیار کم است. دندان در موقعیت جدید خود توسط استخوان احاطه شده و با ثبات خواهد بود.

آیا درمان دندان بالای لثه در بزرگسالان هم امکان پذیر است؟

بله، ارتودنسی در 40 سالگی و بالاتر و حتی سنین بالاتر برای این مشکل کاملا امکان پذیر است. اگرچه ممکن است درمان کمی طولانی تر باشد و ریسک برخی عوارض مانند انکلیوز اندکی بیشتر باشد، اما نتایج می تواند به همان اندازه موفقیت آمیز باشد.

آیا این درمان بر روی عصب دندان تاثیر می گذارد؟

در اکثر موارد خیر. نیروهای ارتودنسی به قدری ملایم هستند که عصب و عروق دندان خود را با شرایط جدید تطبیق می دهند. با این حال، در موارد نادر، ممکن است به دلیل موقعیت بسیار نامناسب اولیه، عصب دندان آسیب ببیند.

• American Association of Orthodontists
• British Orthodontic Society