اول ارتودنسی یا ایمپلنت؟

اول ارتودنسی یا ایمپلنت؟ این یکی از رایج ترین و مهمترین سوالاتی است که بیماران نیازمند هر دو درمان با آن روبرو می شوند. پاسخ قاطع در علم دندانپزشکی، در اکثر قریب به اتفاق موارد، انجام ارتودنسی در ابتدا است. دکتر کاظم دالایی بهترین متخصص ارتودنسی تهران، بر این نکته تاکید دارد که ایمپلنت ها پس از قرارگیری در فک، دیگر قابل حرکت نیستند. بنابراین، هرگونه اصلاح در موقعیت دندان ها باید قبل از ثابت شدن این لنگرگاه دائمی انجام شود. ایشان با طراحی یک برنامه درمانی جامع، ابتدا بستر و پایه ای مرتب از دندان های طبیعی ایجاد کرده و سپس بیمار را برای جایگزینی دندان از دست رفته آماده می کنند.

این رویکرد یکپارچه، به ویژه در حوزه ارتودنسی بزرگسالان که اغلب با چالش هایی مانند دندان های از دست رفته و نا مرتبی همزمان مواجه هستند، اهمیت دو چندانی دارد. دکتر دالایی با همکاری نزدیک با متخصص ایمپلنت، بهترین نتیجه عملکردی و زیبایی را برای بیمار تضمین می کند. هدف ایشان، نه تنها ایجاد یک لبخند زیبا، بلکه بازسازی یک سیستم جونده کارآمد و با ثبات است که سلامت آن برای سالیان متمادی حفظ شود.

فرم مشاوره آنلاین

نام و نام خانوادگی

شماره تلفن

نیاز به چه خدماتی دارید؟

به چه خدماتی نیاز دارید؟مشاورهرزرو نوبت

روز مورد نظر برای مراجعه:

روز مورد نظر برای مراجعه:شنبهیکشنبهدوشنبهسه شنبهچهارشنبهپنجشنبه

پیغام

ارسال درخواست

چرا ترتیب درمان ارتودنسی یا ایمپلنت اهمیت دارد؟

درک تفاوت بنیادی بین ارتودنسی و ایمپلنت، کلید فهم اهمیت ترتیب صحیح این دو درمان است. درمان ارتودنسی بر پایه حرکت دادن دندان های طبیعی در داخل استخوان فک استوار است. متخصص ارتودنسی با اعمال نیروهای ملایم و کنترل شده، دندان ها را به موقعیت ایده آل خود هدایت می کند. در مقابل، ایمپلنت دندانی یک ریشه مصنوعی از جنس تیتانیوم است که مستقیما در استخوان فک کاشته شده و با آن جوش می خورد. این فرآیند که به آن یکپارچگی استخوانی (Osseointegration) می گویند، ایمپلنت را به یک جزء ثابت و غیر قابل حرکت در فک تبدیل می کند.

حال تصور کنید اگر ابتدا ایمپلنت کاشته شود و سپس تصمیم به مرتب کردن دندان های نا مرتب گرفته شود. متخصص ارتودنسی با یک مانع بزرگ روبرو خواهد بود. او نمیتواند ایمپلنت را حرکت دهد. بنابراین، مجبور است تمام دندان های دیگر را در اطراف این موقعیت ثابت مرتب کند. این امر، توانایی متخصص را برای دستیابی به بهترین نتیجه ممکن به شدت محدود می کند. ممکن است در نهایت، بایت به درستی تنظیم نشود یا تقارن لبخند به طور کامل برقرار نگردد. به همین دلیل، توالی صحیح، یعنی ابتدا ارتودنسی و سپس ایمپلنت، برای دستیابی به یک نتیجه بی نقص و پایدار، کاملا حیاتی است.

دلایل اصلی برای انجام ارتودنسی قبل از ایمپلنت

انجام درمان ارتودنسی قبل از کاشت ایمپلنت، یک رویکرد درمانی استراتژیک و اغلب ضروری است که موفقیت و طول عمر ایمپلنت را به شدت افزایش می‌دهد. ایمپلنت‌ های دندانی نیازمند فضای کافی، توزیع نیروی متعادل و زاویه قرارگیری صحیح در استخوان فک هستند. در بسیاری از موارد، دندان‌ هایی که از دست رفته‌اند، باعث حرکت، کج شدن یا به هم ریختگی دندان‌های مجاور و مقابل می‌شوند. ارتودنسی در این مرحله، مانند آماده‌سازی دقیق یک زمین برای ساخت و ساز است؛ این کار فضای خالی از دست رفته را بازیابی می‌کند، دندان‌ های کج شده را به موقعیت ایده‌ آل خود برمی‌گرداند و ریشه‌ های دندان‌ های مجاور را از محلی که قرار است ایمپلنت کاشته شود، دور می‌کند. این اقدام تضمین می‌کند که پس از کاشت ایمپلنت، نه تنها زیبایی دندان‌ های اطراف حفظ شود، بلکه نیروی جویدن به درستی در کل قوس دندانی توزیع شده و طول عمر پروتز و سلامت استخوان اطراف آن به حداکثر برسد.  در ادامه به مهمترین این دلایل اشاره می شود.

• ایجاد فضای ایده آل: ارتودنسی می تواند فضای از دست رفته را باز کرده یا فضاهای اضافی را ببندد تا دقیقا به اندازه یک دندان طبیعی، فضا برای ایمپلنت و روکش آن فراهم شود.
• موازی سازی ریشه ها: برای موفقیت ایمپلنت، ریشه دندان های مجاور ناحیه بی دندانی باید موازی باشند. ارتودنسی این کار را به بهترین شکل انجام می دهد.
• اصلاح بایت: ارتودنسی با اصلاح کامل بایت و توزیع صحیح نیروهای جویدن، از وارد شدن فشار بیش از حد به ایمپلنت در آینده جلوگیری می کند.
• بهبود زیبایی: با مرتب کردن تمام دندان ها، متخصص ایمپلنت می تواند روکش ایمپلنت را با هماهنگی کامل با سایر دندان ها طراحی کند. بهترین روش ارتودنسی با در نظر گرفتن این اهداف نهایی انتخاب می شود.
• بهبود سلامت لثه و استخوان: حرکت صحیح دندان ها می تواند به بهبود وضعیت لثه و استخوان در ناحیه مورد نظر برای کاشت ایمپلنت کمک کند.

بیشتر بدانید: واترجت دندان

نقش ارتودنسی در آماده سازی فضا برای ایمپلنت

یکی از مهمترین و شایع ترین کاربردهای ارتودنسی قبل از ایمپلنت، مدیریت فضا است. پس از از دست رفتن یک دندان، دندان های مجاور به طور طبیعی تمایل دارند که به سمت فضای خالی کج شوند. همچنین، دندان مقابل در فک دیگر نیز ممکن است به داخل این فضا بیش از حد رویش کند. این اتفاقات، فضای موجود برای جایگزینی دندان را به هم ریخته و آن را برای قرار دادن یک ایمپلنت با اندازه مناسب، ناکافی می کند. تلاش برای قرار دادن یک ایمپلنت کوچک در یک فضای نامناسب، منجر به یک نتیجه غیر زیبا و غیر عملکردی خواهد شد.

درمان ارتودنسی در این مرحله وارد عمل می شود. متخصص ارتودنسی با استفاده از بریس ها، دندان های کج شده را به جای خود بازگردانده و ریشه های آن ها را موازی می کند. او همچنین می تواند دندان بیش از حد رویش کرده را به جای خود باز گرداند. این کار باعث می شود که فاصله بین دندان یا دیاستم دقیقا به اندازه ای باز شود که برای قرار دادن یک ایمپلنت و روکش با ابعاد طبیعی و زیبا لازم است.

در برخی موارد دیگر، ممکن است فضای موجود، بزرگتر از حد لازم باشد. در این شرایط، ارتودنسی می تواند با حرکت دادن دندان ها، این فضای اضافی را بسته و نیاز به یک ایمپلنت بزرگتر یا بریج را از بین ببرد. مدیریت دقیق فضا توسط ارتودنسی، کلید دستیابی به یک نتیجه نهایی است که از هر نظر، طبیعی و زیبا به نظر برسد.

شرایطی که ممکن است ترتیب ارتودنسی یا ایمپلنت را تغییر دهد

اگرچه قاعده کلی این است که ارتودنسی قبل از ایمپلنت انجام شود، اما در برخی شرایط خاص و پیچیده، متخصصان ممکن است ترتیب این درمان‌ ها را تغییر دهند یا یک درمان ترکیبی را اتخاذ کنند. این انعطاف‌ پذیری معمولاً ناشی از نیازهای فوری درمانی یا استفاده از ایمپلنت‌ ها به عنوان تکیه‌ گاه موقت است. . برای مثال، اگر تحلیل شدید استخوان وجود داشته باشد یا بیمار نیاز مبرمی به جایگزینی دندان از دست رفته داشته باشد، ممکن است ایمپلنت در مرحله اول برای حفظ استخوان یا حتی به عنوان یک لنگر موقت (TADs) برای کمک به حرکت دندان‌ های دیگر (به جای دندان طبیعی) کاشته شود. همچنین در مواردی که هدف درمان ارتودنسی، بستن فضاهای کوچک است و کاشت ایمپلنت ضرورتی ندارد، طرح درمان به کلی تغییر می‌کند. تصمیم‌گیری نهایی در این زمینه، کاملاً به ارزیابی جامع پریودنتال (لثه و استخوان) و اهداف عملکردی و زیبایی خاص هر بیمار بستگی دارد.

• استفاده از ایمپلنت به عنوان تکیه گاه (انکوریج): در برخی موارد بسیار پیچیده، ممکن است متخصص ارتودنسی در قلهک تصمیم بگیرد که یک ایمپلنت را به صورت استراتژیک در فک قرار دهد تا از آن به عنوان یک لنگرگاه مطلق برای حرکت دادن سایر دندان ها استفاده کند. این ایمپلنت ها گاهی پس از اتمام درمان، به عنوان پایه روکش استفاده می شوند.
• استفاده از مینی اسکرو ارتودنسی به جای ایمپلنت: در اکثر موارد، برای ایجاد تکیه گاه، به جای ایمپلنت های دائمی از مینی اسکرو های موقت استفاده می شود. این مینی اسکرو ها پس از اتمام درمان به راحتی برداشته می شوند.
• بی دندانی گسترده: در بیمارانی که تعداد زیادی از دندان های خود را از دست داده اند، ممکن است طرح درمان شامل قرار دادن برخی ایمپلنت ها در ابتدا و سپس انجام ارتودنسی محدود بر روی دندان های باقی مانده باشد.
• اولویت های بیمار: در موارد نادر، اگر بیمار تنها به دنبال یک راه حل سریع برای یک ناحیه خاص باشد و تمایلی به درمان جامع ارتودنسی نداشته باشد، ممکن است ترتیب درمان تغییر کند.

ارزیابی های اولیه قبل از تصمیم گیری برای ارتودنسی یا ایمپلنت

تصمیم گیری برای شروع یک درمان ترکیبی ارتودنسی و ایمپلنت، نیازمند یک فرآیند ارزیابی جامع و دقیق است. این ارزیابی توسط تیمی از متخصصان، از جمله متخصص ارتودنسی، متخصص ایمپلنت (جراح فک یا پریودنتیست) و دندانپزشک ترمیمی انجام می شود. اولین قدم، یک معاینه بالینی کامل برای بررسی وضعیت دندان ها، لثه ها، بایت و سلامت عمومی دهان است. در این مرحله، اهداف و انتظارات بیمار به طور کامل مورد بحث قرار می گیرد.

پس از آن، نوبت به ارزیابی های رادیوگرافیک می رسد. رادیوگرافی های استاندارد ارتودنسی، مانند پانورامیک و سفالومتری، برای ارزیابی کلی موقعیت دندان ها و فک ها تهیه می شوند. مهمتر از آن، برای برنامه ریزی ایمپلنت، معمولا به یک سی تی اسکن سه بعدی (CBCT) نیاز است. این اسکن، اطلاعات دقیقی در مورد ارتفاع، عرض و کیفیت استخوان در ناحیه مورد نظر برای کاشت ایمپلنت فراهم می کند.

این ارزیابی ها برای شناسایی هرگونه مشکل زمینه ای، مانند تحلیل استخوان فک، عفونت یا بیماری لثه، ضروری هستند. این مشکلات باید قبل از شروع هرگونه درمان ارتودنسی یا ایمپلنت، به طور کامل برطرف شوند. در نهایت، با جمع آوری تمام این اطلاعات، تیم درمانی می تواند یک طرح درمانی مرحله به مرحله و جامع را برای بیمار تدوین کند.

همکاری تیمی: کلید موفقیت درمان ارتودنسی یا ایمپلنت

موفقیت یک درمان پیچیده که شامل ارتودنسی و ایمپلنت می شود، به شدت به همکاری و هماهنگی نزدیک بین اعضای مختلف تیم دندانپزشکی وابسته است. این یک نمایش تک نفره نیست، بلکه یک ارکستر هماهنگ است که هر عضو در آن، نقش حیاتی خود را ایفا می کند.

• متخصص ارتودنسی: او رهبر ارکستر در مرحله اول است. وظیفه او، حرکت دادن دندان ها، ایجاد فضای ایده آل، اصلاح بایت و فراهم کردن بهترین بستر ممکن برای کاشت ایمپلنت است.
• جراح فک و صورت یا پریودنتیست: این متخصص، مسئولیت جراحی کاشت ایمپلنت در استخوان فک را بر عهده دارد. او باید ایمپلنت را در موقعیت سه بعدی دقیقی که توسط ارتودنتیست تعیین شده، قرار دهد.
• دندانپزشک ترمیمی یا متخصص پروتز: پس از اتمام دوره بهبودی ایمپلنت، این متخصص وظیفه ساخت و نصب روکش نهایی بر روی ایمپلنت را بر عهده دارد. او باید روکش را از نظر رنگ، شکل و اندازه، با هماهنگی کامل با دندان های مرتب شده توسط ارتودنسی، طراحی کند.
• اهمیت مشاوره ارتودنسی و جلسات مشترک: ارتباط مداوم و جلسات مشاوره مشترک بین این متخصصان برای اطمینان از اینکه همه در یک مسیر حرکت می کنند، کاملا ضروری است.

مقایسه ارتباط ارتودنسی و ایمپلنت

ارتودنسی و ایمپلنت‌ های دندانی دو رشته مکمل در دندانپزشکی هستند که اغلب برای دستیابی به بهترین نتیجه زیبایی و عملکردی، باید به صورت هماهنگ با یکدیگر همکاری کنند. ارتودنسی (حرکت دندان) با هدف تصحیح نامرتبی و توزیع مناسب فضاها انجام می‌شود؛ این درمان متکی بر قابلیت جابه‌ جایی دندان‌ های طبیعی است. در مقابل، ایمپلنت (جایگزینی دندان) پس از قرارگیری در استخوان، یک ساختار ثابت و غیرقابل حرکت است که به عنوان تکیه‌ گاه عمل می‌کند. ارتباط اصلی آنها این است که ارتودنسی، شرایط محیطی (فضای کافی، زاویه صحیح و تراز بایت) را برای جایگذاری موفقیت‌آمیز ایمپلنت فراهم می‌کند. در واقع، ارتودنسی نقش “آماده‌ سازی زمین” را ایفا می‌کند تا ایمپلنت بتواند به درستی کاشته شود و بارگذاری نیروها بر آن به شکل متعادل صورت گیرد و از شکست آن در طولانی مدت جلوگیری شود. این همکاری تضمین می‌کند که بیمار در نهایت نه تنها دندان‌هایی مرتب، بلکه جایگزین‌هایی پایدار و کاملا طبیعی‌ شکل داشته باشد.

چالش های انجام ارتودنسی با ایمپلنت قبلی

انجام درمان ارتودنسی برای بیماری که از قبل یک یا چند ایمپلنت در دهان خود دارد، یکی از پیچیده ترین و چالش برانگیزترین سناریوها در این رشته است. همانطور که بارها تاکید شد، ایمپلنت ها ثابت و غیر قابل حرکت هستند. این بدان معناست که متخصص ارتودنسی با یک محدودیت بزرگ در طرح درمانی خود مواجه است. او نمی تواند ایمپلنت را حرکت دهد و باید تمام برنامه خود را بر اساس موقعیت ثابت آن تنظیم کند.

این محدودیت می تواند دستیابی به یک نتیجه ایده آل را غیر ممکن یا بسیار دشوار کند. به عنوان مثال، اگر ایمپلنت در موقعیت کمی نامناسب قرار گرفته باشد، ممکن است نتوان بایت را به طور کامل اصلاح کرد یا تقارن لبخند را برقرار نمود. در برخی موارد، متخصص ممکن است بتواند با حرکت دادن دندان های اطراف، تا حدی این نقص را جبران کند. اما این کار همیشه امکان پذیر نیست.

در شرایط بسیار دشوار، ممکن است تنها راه حل برای دستیابی به یک نتیجه خوب، برداشتن ایمپلنت قبلی، انجام درمان ارتودنسی و سپس قرار دادن یک ایمپلنت جدید در موقعیت صحیح باشد. این فرآیند، بسیار تهاجمی، زمان بر و پرهزینه است. به همین دلیل، درمان ارتودنسی دندان‌ های ایمپلنت شده قبلی، نیازمند مشاوره بسیار دقیق و ارزیابی کامل است تا بیمار از تمام محدودیت ها و احتمالات آگاه شود.

مراحل یک طرح درمان ایده آل: ارتودنسی و سپس ایمپلنت

یک طرح درمان ترکیبی موفق، از یک نقشه راه مشخص و مرحله به مرحله پیروی می کند. این مراحل با هماهنگی کامل تیم درمانی انجام می شوند تا اطمینان حاصل شود که هر اقدام در زمان صحیح خود صورت می گیرد.

• مرحله اول: مشاوره و برنامه ریزی: این مرحله شامل معاینات کامل، تهیه رادیوگرافی ها و تدوین طرح درمان جامع توسط تیم متخصصان است.
• مرحله دوم: درمان های اولیه: قبل از شروع ارتودنسی، باید هرگونه مشکل فعال مانند پوسیدگی یا بیماری لثه درمان شود. این شامل انجام تمام اقدامات قبل از ارتودنسی است.
• مرحله سوم: دوره فعال ارتودنسی: در این مرحله، دندان ها با استفاده از بریس ها یا الاینرها به موقعیت ایده آل خود حرکت داده می شوند.
• مرحله چهارم: دوره تثبیت: پس از برداشتن بریس ها، یک دوره چند ماهه برای تثبیت موقعیت جدید دندان ها با استفاده از نگهدارنده ها در نظر گرفته می شود.
• مرحله پنجم: جراحی کاشت ایمپلنت: پس از تثبیت دندان ها، جراح اقدام به کاشت ایمپلنت در فضای آماده شده می کند.
• مرحله ششم: دوره بهبودی ایمپلنت: چند ماه زمان لازم است تا ایمپلنت به طور کامل با استخوان جوش بخورد.
• مرحله هفتم: تحویل روکش نهایی: در نهایت، روکش زیبایی بر روی ایمپلنت نصب شده و درمان به پایان می رسد.

تاثیر ارتودنسی بر سلامت استخوان و لثه قبل از ایمپلنت

درمان ارتودنسی می تواند تاثیرات بسیار مثبتی بر سلامت بافت های نرم و سخت در ناحیه مورد نظر برای کاشت ایمپلنت داشته باشد. این یکی از مزایای کمتر شناخته شده انجام ارتودنسی قبل از ایمپلنت است. زمانی که یک دندان برای مدت طولانی کج شده یا در موقعیت نامناسبی قرار دارد، ممکن است استخوان و لثه اطراف آن نیز دچار تحلیل یا شکل نامناسبی شوند. حرکت دادن صحیح دندان با ارتودنسی می تواند این وضعیت را بهبود بخشد.

به عنوان مثال، با صاف کردن یک دندان کج شده، می توان به بازسازی استخوان در نواحی تحلیل رفته کمک کرد. این فرآیند که به آن “رشد استخوان القا شده توسط ارتودنسی” می گویند، می تواند یک بستر استخوانی سالم تر و ضخیم تر را برای کاشت ایمپلنت فراهم کند. همچنین، ارتودنسی می تواند با اصلاح موقعیت دندان ها، به بهبود شکل و کانتور لثه ها کمک کند. این امر به متخصص ایمپلنت اجازه می دهد تا یک نتیجه نهایی با ظاهر طبیعی تر و زیباتر ایجاد کند.

بنابراین، ارتودنسی نه تنها فضا را برای ایمپلنت آماده می کند، بلکه می تواند کیفیت “زمین” یا همان بستر استخوانی و لثه ای را نیز بهبود بخشد. این کار شانس موفقیت بلند مدت ایمپلنت را افزایش داده و از بروز مشکلاتی مانند عقب رفتن لثه در اطراف ایمپلنت در آینده جلوگیری می کند.

مدت زمان کلی فرآیند درمان ارتودنسی و ایمپلنت

بیمارانی که کاندیدای درمان ترکیبی ارتودنسی و ایمپلنت هستند، باید بدانند که این یک فرآیند زمان بر و یک تعهد بلند مدت است. عجله کردن در هر یک از مراحل می تواند منجر به یک نتیجه نامطلوب شود. در ادامه به تفکیک زمانی هر مرحله اشاره می شود.

• مرحله ارتودنسی: این طولانی ترین بخش درمان است. بسته به پیچیدگی مشکل، طول درمان ارتودنسی می تواند از ۱۲ ماه تا ۳۶ ماه متغیر باشد.
• مرحله تثبیت و بهبودی: پس از برداشتن بریس ها، معمولا توصیه می شود که بیمار برای ۳ تا ۶ ماه از نگهدارنده استفاده کند تا موقعیت دندان ها کاملا با ثبات شود.
• مرحله بهبودی ایمپلنت: پس از جراحی کاشت ایمپلنت، بسته به شرایط استخوان، بین ۳ تا ۶ ماه زمان لازم است تا ایمپلنت به طور کامل با فک جوش بخورد.
• مرحله ساخت روکش: این مرحله نهایی معمولا در طی چند هفته انجام می شود.
• مجموع زمان: با جمع کردن این مراحل، می توان دریافت که کل فرآیند از ابتدا تا انتها می تواند بین ۱.۵ تا ۴ سال یا حتی بیشتر به طول بینجامد.

ایمپلنت به عنوان تکیه گاه ارتودنسی (انکوریج اسکلتی)

همانطور که قبلا به عنوان یک استثنا اشاره شد، در موارد بسیار خاصی می توان از ایمپلنت به عنوان یک تکیه گاه یا انکوریج برای حرکات ارتودنسی استفاده کرد. این رویکرد که به آن “انکوریج اسکلتی” می گویند، برای حرکات دندانی بسیار دشوار که با روش های سنتی امکان پذیر نیستند، به کار می رود. در این روش، ایمپلنت به صورت استراتژیک در محلی کاشته می شود که بتوان از آن به عنوان یک لنگرگاه ثابت برای کشیدن یا هل دادن دندان های دیگر استفاده کرد.

این تکنیک نیازمند برنامه ریزی بسیار دقیق و سه بعدی توسط یک تیم از متخصصان با تجربه است. موقعیت ایمپلنت باید به گونه ای انتخاب شود که هم بتواند به عنوان یک تکیه گاه موثر عمل کند و هم در نهایت، در موقعیت مناسبی برای قرارگیری روکش نهایی باشد. این روش معمولا در درمان های پیچیده ای که شامل اصلاح ناهنجاری های شدید اسکلتی هستند، به کار می رود و گاهی اوقات ممکن است با جراحی فک نیز همراه باشد.

باید توجه داشت که این یک روش روتین نیست و تنها در موارد بسیار خاصی کاربرد دارد. در اکثر موارد، برای ایجاد تکیه گاه اضافی، از مینی اسکروهای موقت استفاده می شود که بسیار کم تهاجمی تر بوده و پس از اتمام کار به راحتی برداشته می شوند.

هزینه های مرتبط با درمان ترکیبی ارتودنسی یا ایمپلنت

هزینه کلی یک درمان ترکیبی ارتودنسی و ایمپلنت، مجموع هزینه های هر دو درمان به صورت جداگانه است. بیمار باید بداند که این دو، فرآیندهای مجزایی هستند که هر کدام هزینه خاص خود را دارند. هزینه ارتودنسی بسته به نوع دستگاه (بریس فلزی، سرامیکی، نامرئی) و پیچیدگی درمان تعیین می شود. این هزینه معمولا به صورت اقساطی در طول دوره درمان پرداخت می شود.

هزینه ایمپلنت نیز شامل چند بخش است: هزینه جراحی کاشت، هزینه خود قطعه ایمپلنت و اباتمنت، و هزینه روکش نهایی. این هزینه ها معمولا در مراحل مختلف درمان و توسط متخصصان مربوطه (جراح و متخصص پروتز) دریافت می شوند. اگر نیاز به درمان های جانبی مانند پیوند استخوان یا پیوند لثه باشد، هزینه این جراحی ها نیز به هزینه های کلی اضافه خواهد شد.

با توجه به اینکه این درمان ها اغلب در سنین بالاتر انجام می شوند، برنامه ریزی مالی برای آن ها از اهمیت ویژه ای برخوردار است. ارتودنسی در 30 سالگی و بالاتر، یک سرمایه گذاری مهم برای سلامت و زیبایی است. در جلسه مشاوره اولیه، یک برآورد هزینه کامل و شفاف از تمام مراحل درمان باید به بیمار ارائه شود تا او بتواند با آگاهی کامل برای این مسیر برنامه ریزی کند.

بررسی تفاوت ترتیب ایده آل ارتودنسی و ایمپلنت

مشاوره تخصصی اولویت ارتودنسی و ایمپلنت در تهران

کلینیک تخصصی دکتر کاظم دالایی، به عنوان یک مرکز پیشرو در زمینه درمان های پیچیده ارتودنسی، خدمات مشاوره ای و درمانی جامعی را در ارتباط با نیاز همزمان به ارتودنسی و ایمپلنت در شمال تهران ارائه می دهد. بیمارانی که با چالش دندان های نامرتب و جای خالی دندان روبرو هستند، می توانند برای دریافت یک طرح درمان یکپارچه به این مرکز مراجعه کنند. دکتر دالایی به عنوان یک متخصص ارتودنسی شمال تهران، با تجربه فراوان در مدیریت این موارد و با همکاری نزدیک با بهترین متخصصان ایمپلنت و ترمیمی، بهترین و منطقی ترین ترتیب درمانی را به بیماران خود ارائه می دهد. این کلینیک واقع در خیابان شریعتی، با اولویت قرار دادن سلامت و نتیجه بلند مدت، شما را در مسیر دستیابی به لبخندی کامل و بی نقص همراهی می کند.

خدمات کلینیک فوق تخصصی ارتودنسی دکتر کاظم دالایی

در این مرکز تخصصی، طیف کاملی از خدمات ارتودنسی با استفاده از مدرن ترین تجهیزات و تکنیک های روز دنیا برای بیماران در تمام سنین ارائه می شود.

• ارتودنسی ثابت: استفاده از براکت های فلزی، سرامیکی و دیمون برای اصلاح انواع ناهنجاری ها.
• ارتودنسی متحرک: طراحی و ساخت پلاک های متحرک برای درمان های پیشگیری و مشکلات جزئی.
• ارتودنسی نامرئی: درمان با استفاده از الاینرهای شفاف و سفارشی برای بیمارانی که به دنبال راه حلی زیبا هستند.
• ارتودنسی سرامیکی: براکت های همرنگ دندان که کمتر قابل مشاهده بوده و زیبایی بیشتری دارند.
• ارتودنسی دیمون: سیستمی پیشرفته با اصطکاک کمتر که می تواند به کاهش طول درمان کمک کند.
• ارتودنسی لینگوال: نصب براکت ها در پشت دندان ها برای یک درمان کاملا نامرئی.
• دستگاه های فانکشنال: استفاده از دستگاه های ویژه برای اصلاح ناهنجاری های رشدی فک در کودکان و نوجوانان.

نتیجه گیری

پاسخ به سوال “اول ارتودنسی یا ایمپلنت؟” در اکثر قریب به اتفاق موارد، واضح و قاطع است: ابتدا ارتودنسی. این ترتیب درمانی، پایه و اساس یک بازسازی موفق و پایدار دهان را فراهم می کند. ارتودنسی با مرتب کردن دندان ها، اصلاح بایت و ایجاد فضای ایده آل، بهترین شرایط را برای کاشت ایمپلنت و دستیابی به یک نتیجه نهایی زیبا و عملکردی ایجاد می کند. قرار دادن ایمپلنت قبل از ارتودنسی، مانند قرار دادن یک ستون ثابت در وسط یک پروژه ساختمانی ناتمام است؛ این کار تمام مراحل بعدی را محدود و پیچیده می کند.

درمان ترکیبی ارتودنسی و ایمپلنت یک فرآیند زمان بر و نیازمند یک رویکرد تیمی هماهنگ است. با انتخاب یک تیم درمانی مجرب و با صبر و همکاری در طول مسیر، می توان به نتایج فوق العاده ای دست یافت. هدف نهایی، نه تنها پر کردن یک جای خالی، بلکه رسیدن به شکل صحیح قرار گرفتن دندانها روی هم و بازسازی کامل سلامت، عملکرد و زیبایی لبخند شما برای تمام عمر است.

سوالات متداول

اگر از قبل ایمپلنت داشته باشم و نیاز به ارتودنسی پیدا کنم، چه کاری باید انجام دهم؟

در این شرایط، شما باید برای یک مشاوره دقیق به متخصص ارتودنسی مراجعه کنید. او با ارزیابی موقعیت ایمپلنت، محدودیت ها و امکانات طرح درمانی را برای شما توضیح خواهد داد. درمان ممکن است، اما با محدودیت هایی همراه خواهد بود.

چقدر بعد از اتمام ارتودنسی باید برای کاشت ایمپلنت صبر کنم؟

معمولا توصیه می شود که پس از برداشتن بریس ها، برای یک دوره ۳ تا ۶ ماهه از نگهدارنده استفاده شود تا موقعیت دندان ها کاملا با ثبات شود. پس از این دوره تثبیت، می توان برای جراحی کاشت ایمپلنت اقدام کرد. این موضوع به ویژه در ارتودنسی در سن بالا برای اطمینان از ثبات نتایج، اهمیت دارد.

آیا می توانم فقط دندان های جلویی را ارتودنسی کنم و در عقب ایمپلنت بگذارم؟

این بستگی به وضعیت بایت شما دارد. اگر بایت کلی شما مناسب باشد، انجام ارتودنسی محدود یا چند دندان برای آماده سازی فضا امکان پذیر است. اما این تصمیم باید توسط متخصص ارتودنسی گرفته شود.

آیا ارتودنسی به استخوانی که برای ایمپلنت لازم است، آسیب می رساند؟

خیر، برعکس. اگر ارتودنسی به درستی انجام شود، با حرکت دادن دندان ها می تواند به بهبود کیفیت و کمیت استخوان در ناحیه مورد نظر برای کاشت ایمپلنت کمک کند. تنها یک ارتودنسی مجدد یا اولیه که به صورت اشتباه انجام شود، می تواند به استخوان آسیب برساند.

اگر بعد از ارتودنسی و ایجاد فضا، ایمپلنت نگذارم چه می شود؟

اگر فضای ایجاد شده با ایمپلنت پر نشود، دندان های مجاور دوباره به سمت این فضای خالی کج خواهند شد و تمام نتایج ارتودنسی از بین خواهد رفت. این کار عملا بی فایده کردن درمان ارتودنسی است.

آیا می توانم همزمان با برداشتن بریس ها، ایمپلنت بگذارم؟

این کار معمولا توصیه نمی شود. همانطور که گفته شد، بهتر است یک دوره تثبیت چند ماهه پس از برداشتن بریس ها وجود داشته باشد. علاوه بر این، کشیدن دندان برای ارتودنسی یا هرگونه جراحی دیگر باید با برنامه ریزی دقیق زمانی انجام شود.

آیا درمان ترکیبی ارتودنسی و ایمپلنت دردناک تر است؟

درد هر مرحله، مشابه انجام آن به صورت جداگانه است. مرحله ارتودنسی، ناراحتی خفیف معمول خود را دارد و جراحی ایمپلنت نیز با بی حسی کامل و داروهای مسکن پس از آن، به راحتی قابل کنترل است. درد کلی فرآیند، بیشتر از مجموع دردهای هر درمان به تنهایی نیست.